Manuel landt op kerstdag
|
|
Manuel is op 25 december 2008 om 09u30 op de luchthaven Orly (Parijs) geland met Air Caraibe. Hij was vanuit Cayenne op de avond ervoor vertrokken. Het vliegtuig had drie kwartier vertraging omdat vlak voor het opstijgen bleek dat een passagier voor Martinique op het verkeerde vliegtuig zat...
Zijn laatste mail uit Galibi:
Hello Hello thuisfront,
Hoe gaat het met iedereen? Met mij gaat het fantastisch. Ik woon momenteel een tweetal maanden op Galibi, een indianendorp aan de Marowijnerivier - de grensrivier tussen Suriname en Frans-Guyana. Ik ben voltijds visser geworden voor Erick Maleko - de oom van Claudio (zie vorige mails).
Ik ga met hem of met anderen in zijn boot (een uitgeholde boomstam met buitenboordmotor - ongeveer 7m lang en maximum 1m80 breed) elke dag of nacht de rivier of de zee op om de netten uit te gooien (alle netten aaneen gebonden zijn bijna een kilometer lang en iets van 3m breed) - alle netten zijn uiteraard aan elkaar gebonden en het laatste net aan de boot. Dan drijf je een tijdje mee met de stroom en dan haal je ze op, heel vermoeiend, moet je indenken dat hele net (soms met twee, maar de laatstre tijd doe ik het alleen) binnentrekken, en de vis er uithalen, de meeste vissen zitten vast met scherpe stekels in het net dan moet je die stekels afknippen om ze eruit te kunnen halen.
Eens het net is binnengehaald vaar je naar een andere plaats om het opnieuw uit te gooien, dat doe je zo 2 tot 5 keer per keer. Kun je geloven dat ik er moe van word.
De vis wordt onderweg naar huis al schoongemaakt, dus de ingewanden eruit halen (heel bloederig dat kun je je wel voorstellen) en opengesneden zodat ze te drogen worden gelegd op de barbakot (een soort van hut waar de vis gerookt wordt). Uiteraard moet daar ook hout voor gekapt worden, dus elke week is het ook sleuren met hout.
Elke woensdag en zaterdag is er markt op St Laurent de Maroni (Frans Guyana) - bijna twee uur varen. Je staat om 1 uur 's nachts op, laadt de boot in en rond twee uur ben je op weg naar St Laurent, tegen 4 a 5 uur kom je aan en vervoer je alles naar de markt (niet alleen vis, ook gedroogd wild, mango's, cocosnoten en andere zaken worden daar door de indianenverkocht. Nu ben ik het die de vis verkoopt voor Erick, vroeger had ik de hele ochtend niets te doen. Toen ben ik verse cocosnoten maar gaan verkopen aan de waterkant van St Laurent om wat drinkgeld te verdienen. Om die te plukken moet je in de metershoge cocosbomen klimmen en de trossen lossnijden, ik heb maar 2 bomen beklommen, maar voelde me er niet echt lekker bij en vroeg de andere keren iemand anders om ze te plukken voor mij. Ik kapte ze dan open op de markt van st Laurent en zo verdienden we beide iets.
Niet alleen worden er vissen gevangen, we zijn ook twee weken lang elke week (dinsdag en vrijdag) krabben gaan vangen. Daar moet je een stuk verder voor varen, dus daarom dat het maar 1 dag was. Om de krabben te pakken te krijgen moet je door moddermoeras ploeteren en met je hele arm in de krabbegaten gaan om ze eruit te halen terwijl je gigantisch wordt gestoken door muskieten, geen leukerdje en doodvermoeiend, maar deze beesten verkopen als zoetebroodjes en brengen behoorlijk wat geld op.
Zondag is de rustdag, maar die wordt dan meestal gebruikt om hout te gaan kappen en de lekken van de boot te maken.
Het lijkt allemaal veel werk en dat is het ook, maar toch vind ik het allemaal fantastisch.
Ik denk dat ik na nieuwjaar in belgenland teruggeraak, en dan kan er wel wat bijgepraat worden.
een laatste hoofdstukje is de meisjes
ik krijg hier van alle kanten voorstellen om meisjes te nemen, vooral van ouders, die meisjes in kwestie zijn meestal maar 15 jaar oud dus daar bedank ik wel heel vriendelijk voor, niet allemaal zijn ze 15 hoor, er was er eentje bij van 13 dus ...
nee ik jok, heel veel aanzoeken zijn er niet hoor een moeder met een dochter van 15, een vader met een dochter van 13 en een ander van 19. Toch heb ik mooi gepast voor deze eer
Dagelijks spreek ik bijna geen nederlands meer, iedereen spreekt surinaams met elkaar, elke dag hoor ik ook Indiaans dus een paar woorden heb ik al opgepikt.
Salem is hier nog enkele dagen
Ik ben nu met Salem een aantal dagen in de stad, we gaan het hier een beetje rustig verkennen voordat hij via Albina terug naar Cayenne (en naar huis) gaat. Ik ga zaterdag dan mee tot Albina en neem daar de boot naar Galibi.
Als je mn foto's bekijkt van Blakka Watra, dan zie je daar een aantal indiaanse mensen op staan. Ik zal verblijven bij de broer van Roberto, Eric. Salem zal foto's bezorgen van in Galibi toen we er samen waren. Dan zie je meteen hoe mooi het daar is.
Toen Salem net was aangekomen zijn hij en ik daar een weekje gaan logeren en toen vroeg de familie me of ik niet terug wou komen om waar ik kan een beetje te helpen. Ze zijn een toeristenkamp aan het uitbouwen en ook daar kan ik een handje toesteken. Ik zou dan ook af en toe gaan vissen en zo zelfs een beetje zakgeld verdienen.
Als ik in Galibi zit zal je me kunnen bereiken als het hoog nodig is op 00594694241206. Ik kom wel elke week in Albina en zal dan zelf ook wel bellen (zeker zaterdag voormiddag - soms ook woensdag - als ze vis gaan verkopen).
Voor de rest heb ik een hele fijne tijd gehad met Salem. Galibi vond hij fantastisch, Brownsberg vond hij fantastisch en Redi Doti vond hij ook fantastisch (3 x fantastisch is misschien een beetje saai maar ja).
Toen we naar Blakka Watra wilden gaan (deze week maandag en dinsdag), zijn we met de staatsbus geweest. Schokkend over de Afobakaweg (die binnenkort geasfalteerd wordt), kwamen we rond de middag in Redi Doti aan, een beetje uitgeput. We waren opgestaan om 5 uur maar mijn nachtrust was nog korter dan dat. Toen ik rond half vier wakker werd om naar de wc te gaan en terugliep, vond ik beneden een onbekende in mn hangmat. Slaapdronken als ik was geloofde ik mn ogen niet en ging eerst terug naar het toilet, overtuigd dat ik het gedroomd had. Uiteraard was deze man nog niet verdwenen en ik ben Salem maar gaan wakker maken. Natuurlijk geloofde hij me niet, diep dat hij aan het slapen was. Samen maakten we dan de man wakker. Mn terras stonk ongelooflijk hard naar alcohol. Hij was verloren gelopen en dacht dat hij een heel stuk verder was en toen hij in het donker verdwaald was zag hij een huis met hangmat en ging hij even rusten, zei hij. Hij vertrok dan naar huis met zn brommerhelm, maar zonder brommer (hij wist ook niet meer waar die was). Na deze onderbreking van mn slaap kon ik een uurtje later opstaan en op weg gaan.
Maar ja toen waren we dus in Redi Doti gestrand. De afstand naar Blakka Watra vond ik op dit hete uur een beetje te ver om te stappen dus gingen we rustig een biertje drinken met een aantal (oudere - om geen vreemde ideeen te krijgen) dames van het dorp. Toen we vroegen of we ergens iets warms konden eten (we hadden enkel brood en pindakaas mee) werden we uitgenodigd door één van hen. Ze had een toeristenkamp in opbouw en we konden daar ook blijven overnachten voor een klein prijsje. We waren redelijk snel overtuigd en gingen ons installeren. Een beetje later kwamen er twee mannen aan die ons wel naar Blakkawatra wilden brengen voor een beetje oliegeld. Daar aangekomen merkten we dat er helemaal geen kat was, dus als we daar waren geraakt om te slapen, hadden we het wel helemaal voor ons gehad, maar ja alleen is toch maar alleen dus waren we des te blijer dat we konden overnachten in Redi Doti. 's Avonds kwam een jongen die via Peace Corp daar wat werkte bij ons langs, hij was blijkbaar blij dat hij met iemand Engels kon spreken. 's Morgens zijn we voor de tweede keer naar Jodensavanne gaan zwemmen (ook daar was niemand, net zoals de vorige avond), hebben we wat markoesa gegeten en dan de bus weer naar de stad en Domburg, de volgende dag zijn we dan naar de stad vertrokken en hier ben ik dus).
Dit is een interactieve kaart. U kunt in- en uitzoomen en ermee schuiven.
Grotere kaart weergeven
Uit twee laptops werd er een gemaakt.